Web Analytics Made Easy - Statcounter

به گزارش سرویس وبگردی خبرگزاری صدا و سیما ، بیشتر آسمانخراش‌های اروپا در ۵ شهر متمرکز شده اند. اما مجموع آسمانخراش‌های همه این شهر‌ها هم کمتر از ساختمان‌های سر به فلک کشیده نیویورک هستند. برای اینکه یک ساختمان به عنوان یک آسمانخراش مدرن در نظر گرفته شود، باید حدود ۱۵۰ متر ارتفاع داشته باشد، یعنی باید حداقل ۴۰ تا ۵۰ طبقه داشته باشد.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!


اگر قبل از دهه ۱۸۷۰ به آمریکا سفر کرده بودید، تنها یک آسمانخراش پیدا می‌کردید. ساختمان بیمه در شیکاگو، اولین ساختمان بلند جهان با ۱۰ طبقه بود.

چرا در اروپا آسمانخراش‌های زیادی وجود ندارد؟

آمریکای شمالی به دلیل پرجمعیت شدن شهر‌ها شروع به ساخت ساختمان‌های بلند و بیشتر کرد، چراکه هر قطعه زمین خیلی با ارزش بود. خط افق نیویورک به قدری مشهور است که حتی اگر تا به حال به این شهر نرفته باشید، احتمالا آن را خواهید شناخت.

برای پاریس هم همین طور است. اما آیا می‌توانید تصور کنید که برج ایفل توسط آسمانخراش‌ها احاطه شود؟ اگر این اتفاق بیافتد افق معروف پاریس با دورنمایی از برج ایفل، از بین می‌رود.

اما منطقه لا دِفانس (La Défense)، جایی است که آسمانخراش‌های پاریس در آن ساخته شده اند. به این ترتیب، این آسمانخراش‌ها با مناظر رمانتیک و توریستی شهر تداخلی ندارند.

در لندن، اوضاع به شکل دیگری مدیریت می‌شود، درنتیجه برخی از آسمانخراش‌ها در این شهر، شکل‌های غیرمعمولی دارند. یکی از این بنا‌ها آسمانخراش گرکین (Gherkin) به معنی خیار ترشی است. آسمانخراش جالب توجه دیگر، شارد (Shard) نام دارد که معنای یک قطعه سرامیک، فلز، شیشه یا سنگ شکسته که معمولاً دارای لبه‌های تیز است. یک مورد دیگر هم هست، ساختمان لیدن‌هال با نام مستعار چیزگریتر (Cheesegrater) به معنی پنیر رنده شده است.

چرا در اروپا آسمانخراش‌های زیادی وجود ندارد؟

دلیل ظاهر این آسمانخراش‌ها به این شکل، که الهام بخش نام‌های مستعارشان شده است، کلیسای جامع سنت پل است. هدف طراحی این آسمانخراش‌ها این بود که نمای قابل رویت این کلیسای تاریخی را پنهان نکنند. بنابراین، برای خراب نکردن خط افق لندن، اجازه ندارید ساختمان‌هایی بسازید که این آثار تاریخی را مسدود کند.

زمانی که آمریکا شروع به ساخت اولین آسمانخراش‌های خود کرد، بیشتر شهر‌های اروپایی وجود داشتند. به همین دلیل فضای زیادی برای احداث ساختمان‌های غول پیکر وجود نداشت. بسیاری از شهر‌های دیگر اروپا مانند لیسبون نمی‌خواهند آسمانخراش‌ها میراث فرهنگی آن‌ها را خراب کنند. آلمان را در نظر بگیرید. بیشتر آسمانخراش‌های آلمان در فرانکفورت قرار دارند.

در شهر‌های دیگر، آن‌ها ترجیح می‌دهند ساختمان‌هایی را که در حال حاضر پابرجا هستند، حفظ کرده و بازسازی کنند. اگرچه حتی اگر برلین می‌خواست آسمانخراشی را در خود جای دهد، به هیچ وجه قادر به انجام این کار نبود. خاک این منطقه اجازه این کار را نمی‌داد. ساخت یک پی برای یک ساختمان بسیار بلند در برلین هزینه زیادی می‌برد، چراکه خاک آنجا خیلی شنی و نرم است.

اما اگر تمام میراث فرهنگی را نادیده بگیرید و باز هم تصمیم بگیرید یک شهر اروپایی مانند پراگ را با آسمانخراش‌ها پر کنید چه می‌شود؟ اول، شما باید بسیاری از بنا‌هایی که در حال حاضر وجود دارند را خراب کنید. همین کار باعث می‌شود که جمعیت خشمگینی از مردم شکایت کنند که شهری که می‌شناسند و دوست دارند از بین رفته است.

در اغلب موارد، مقامات شهر نمی‌خواهند که ساختمان‌های جدید، ظاهر تاریخی شهر آن‌ها را تغییر دهند. حتی ممکن است برخی از شهر‌های بزرگ اروپا از الگوی فرانسه پیروی کنند و منطقه‌ای جداگانه را فقط برای آسمانخراش‌ها انتخاب کنند.

چرا باد آسمانخراش‌ها را خراب نمی‌کند؟

ساختار آسمانخراش ها، از پایه تا بالاترین نقطه ساختمان، به این سوال پاسخ می‌دهد. برج خلیفه را در نظر بگیرید. خاکی که این برج در آن ساخته شده ایده آل نیست. بنابراین، در زیر پی بتنی ۱۱۰،۰۰۰ تنی این سازه عظیم، ۱۹۲ شمع وجود دارد که تا عمق بیش از ۵۰ متر، در زمین فرو رفته اند. به لطف اصطکاک بین بتن و خاک، این شمع‌ها اصلا حرکت نمی‌کنند و یک پی محکم ایجاد می‌کنند.

اما بیشتر آسمانخراش‌ها همچنان روی سنگ بستر ساخته می‌شوند و اغلب اسکلت آن‌ها از فولاد ساخته شده است. اگر به یک آسمانخراش بدون ساختار خارجی آن نگاه کنید، تنها چیزی که می‌بینید تیر‌های فولادی است.

هرچه ساختمان بلندتر باشد، باد بیشتر بر آن تاثیر می‌گذارد. تجهیز برج‌ها در برابر باد، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی است که سازندگان باید با آن دست و پنجه نرم کنند. بیشتر آسمانخراش‌ها ساختاری شبیه آونگ درون خود دارند که مقداری از نیروی باد را جذب می‌کند.

ساختاری آونگ مانند که به آن میراگر جرمی تنظیم شونده می‌گویند. این مکانیزم به عنوان یک ضد وزن عمل می‌کند. وقتی باد به شدن بر یک آسمانخراش برخورد می‌کند، این میراگر جرمی تنظیم شونده است که به جای ساختمان حرکت می‌کند.

برخی از ساختمان‌های بلند به این آونگ نیازی ندارند، برای مثال شارد با کمک شکل نواری خود باد را از خود عبور می‌دهد و برج شانگ‌های از چرخش ۱۲۰ درجه‌ای خود برای این کار استفاده می‌کند. هر دو آسمانخراش ساختار‌های فوق العاده هوشمندی دارند. به همین دلیل وقتی باد به آن‌ها می‌خورد، زیاد تکان نمی‌خورند. شارد به هیچ وجه یک میراگر جرمی تنظیم شونده ندارد و میراگر جرمی تنظیم شونده برج شانگ‌های نیز تنها به عنوان یک جاذبه توریستی عمل می‌کند.

قبل از اینکه طراحی یک ساختمان نهایی شود، معمولا تحت آزمایش تونل باد قرار می‌گیرد.

پدیده‌ای وجود دارد که باعث شکل گیری باد شدیدی در نزدیکی آسمانخراش‌ها می‌شود. در حقیقت وقتی باد شدیدی به یک ساختمان بلند برخورد می‌کند، به سمت بالا، اطراف ساختمان و به سمت پایین و کشیده می‌شود. به همین دلیل است که اگر در یک روز طوفانی از کنار یک ساختمان بسیار بلند عبور می‌کنید، ممکن است در حرکت از میان بادی شدید دچار مشکل شوید. اگر چندین آسمانخراش چهارگوش در کنار یکدیگر ساخته شوند، باد را به خیابان‌ها هدایت می‌کنند. این امر می‌تواند طوفان‌های کوچکی ایجاد کند

مطالعه ای، ۱۰۰ ساختمان بلند را بررسی کرد که در شرف تخریب توسط صاحبانشان بودند. مشخص شد که بیشتر آن‌ها میانگین طول عمرشان تنها ۴۲ سال بوده است. اما برخی از آسمانخراش‌ها می‌توانند مدت زمان بیشتری دوام بیاورند. برای مثال ساختمان تمپل کورت در نیویورک تا به امروز پابرجاست. اگرچه این ساختمان با ارتفاع ۱۵۰ متر، کمی کوتاه‌تر از بقیه سازه‌های این شهر است. اما در طول عمر خود بیش از ۱۰۰ بهار را دیده است.

چرا در اروپا آسمانخراش‌های زیادی وجود ندارد؟

اولین چیزی که به محض شنیدن تخریب یک برج به ذهنتان می‌رسد، گرد و غبار، آوار و صدای کر کننده است. اما همه چیز انقدر وحشتناک نیست، در حقیقت، آسمانخراش‌ها را ذره ذره، تخریب می‌کنند. این فرآیند از بالا شروع می‌شود و تا پایین ادامه می‌یابد و سازه‌های عظیم به آرامی جلوی چشمان شما ناپدید می‌شودند.

منبع: روزیاتو

منبع: خبرگزاری صدا و سیما

کلیدواژه: ساختمان های مرتفع آسمانخراش اروپا یک آسمانخراش ساختمان بلند چرا در اروپا یک ساختمان شهر ها

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.iribnews.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «خبرگزاری صدا و سیما» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۳۸۱۴۷۴۱۷ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

مسجد و فرهنگسرا را چرا داخل پارک می‌سازند؟/ تهران خشک به بوستان نیاز دارد

در اردیبهشت ۱۳۹۶ مدیرکل محیط زیست استان تهران گفت کاهش فضای سبز شهر را ناشی از تغییر کاربری است و فضاها و باغات سبز شهری به ویژه در شمال غرب تهران تخریب شده اند تا فضا برای ایجاد بنا و آپارتمان و برجها ایحاد شود. ریشه های درختان چنار در کنار خیابان ولیعصر به دلیل اجرای پروژه‌های عمرانی در حاشیه خیابان آسیب زیادی دیده است. توسعه بی‌برنامه به قیمت نابودی باغ‌های انار تهران در داخل و اطراف شهر تمام شده است. در آن زمان محمدباقر قالیباف وقت تهران به دلیل اجازه ساخت‌وساز بی‌رویه و تغییر کاربری در شهر مورد انتقاد قرار گفته بود البته او در اسفند ۱۳۹۵ گفته بود که در ۱۲ سال فعالیت خود در شهرداری بر گسترش فضای سبز تهران از ۱۸ هزار هکتار به ۳۹ هزار هکتار رسانده است. البته منتقدان این میزان توسعه را مورد سوال جدی قرار داده اند. مخروط افکنه های کوهپایه های البرز جنوبی قرار دارد میانگین بارش تهران در بلند مدت۲۳۰ میلی‌متر است، اما در سال آبی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ تا اردیبهشت ۱۴۰۳ تنها حدود ۱۴۰ میلی‌متر بارش دریافت کرده است که نشان‌دهنده کاهش حدود ۳۹ درصدی بارش در این استان است.

دسترسی عادلانه برای ساکنان شهر به پارک و فضای سبز از نماد های رعایت حقوق شهروندی و عدالت اجتماعی در دوران حاضر است . شاخص‌های «نسبت پارک» و «سرانه» برای پارک‌های تهران کمتر از استانداردهای ایران است. نابرابری های زیاد در توزیع پارک ها باعث نابرابر دسترسی ساکنان مناطق مختلف شهر به این پارک ها نیز وجود دارد. در حالی که برخی از ساکنان در مجاورت ۱۱ پارک زندگی می کنند، حدود ۲۰ درصد از شهروندان در حدود ۲۶ درصد از مساحت شهر در محدوده دسترسی هیچ پارکی قرار ندارند. ایجاد پارک های کوچکتر در نقاط خاصی از شهر باید نابرابری را کاهش دهد. تراکم کلی درختان در شهر تهران حدود ۹۷ درخت در هکتار و تعداد درختان حدود هفت میلیون درخت است. رایج ترین گونه های درختی کاج افغانی (۱۳.۰ درصد)، ملخ سیاه (۱۰.۰ درصد) و سرو آریزونا (۹.۴ درصد) هستند. در تهران حدود ۲۸ درصد درختان را گونه های بومی آسیایی تشکیل می دهند و بیشتر درختان منشأ آمریکایی دارند (۲۶ درصد درختان).

سازمان پارکها و فضای سبز شهر تهران، زیر نظر شهرداری تهران متعهد به دستیابی به توسعه پایدار فضای سبز تهران و بهبود حفاظت از محیط زیست است. این سازمان همچنین پویش های افزایش آگاهی و فعالیت های آموزشی را برای گسترش دانش شهروندان در مورد توسعه پارک ها هدایت میکند. برنامه های این سازمان شامل چهار بخش است: توسعه فعالیت های بدنی، در نظر گرفتن اقدامات ترویجی و آموزشی، توسعه فضای سبز در حاشیه بزرگراه ها، توسعه جنگلداری حومه شهری از سال ۱۳۶۷. فعالیت های فضای سبز که در دروه سی ساله ۱۳۶۷-۱۳۹۷ شامل ایجاد ۱۵۴ پارک و توسعه ۴۲۸۰ هکتار فضای سبز بوده است.

در سده گذشته افزایش گسترده جمعیت و رشد فیزیکی منجر به گسترش شهر به باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی با اشغال فضای سبز تا دهه ۱۳۵۰ شمسی بود. تهران دارای ۷۵ بوستان بود که در کنار جنگلداری در حاشیه شهر، فضای سبز در مجموع به مساحت ۲۹۳۷ هکتار داشت. ساخت ۱۷۳۰ پارک تا سال ۱۳۹۱ فضای سبز داخل شهر و حاشیه نزدیک آن را به ۴۰ هزار هکتار افزایش داد. طی دهه ۱۳۹۰ ً با ساخت ۲۰۰ پارک ، سرانه فضای سبز به ۲۵ متر مربع رسید . اما با وجود پارک های جدید، هنوز کمتر از ۱۰ درصد از مساحت شهر را فضای سبز پوشانده است.

پارک های عمومی جزء حیاتی منظر شهری هستند. سلامت و کیفیت زندگی در هر شهر تا حد زیادی به وجود و توزیع این پارک ها بستگی دارد تا دسترسی برابر برای ساکنان شهر تضمین شود. در ایران سرانه پارک ها حداقل ۱۳ متر مربع با توجه به شرایط طبیعی، اجتماعی و فرهنگی توصیه شده است. استاندارد ۵ تا ۱۰ مترمربع سرانه و برخی از پژوهشگران ۹ متر مربع را پیشنهاد کرده اند . پارکهای تهران سرانه به طور قابل توجهی کمتر از هر یک از این مقادیر سرانه فضای سبز تامین میکنند. از سوی دیگر سرانه فضای پارک نیز به طور قابل ملاحظه ای کمتر از میانگین سایر شهرهای ایران (۱۱.۵ متر مربع ) است. سرانه پارک‌های شهری در پنج شهر پرجمعیت دیگر مشهد، اصفهان، کرج، شیراز و تبریز به ترتیب ۴ ، ۲۱ ، ۰.۸۷، ۱ و ۸ مترمربع است . تهران از اصفهان و تبریز عقب تر است. . نسبت پارک در این شهرها به ترتیب ۴، ۲۴، ۱، ۰.۲ و ۶ درصد است که تنها اصفهان نسبت به تهران دارای نسبت پارک بالاتری است.

نابرابری های زیاد در توزیع پارک ها در شهر تهران نیز باعث شده است تا دسترسی ساکنان آن به همین پارک های موجود نیز نابرابر باشد. برخی از ساکنان و به ویژه حاشیه نشین های تهران در محدوده دسترسی هیچ پارکی قرار ندارند. پایین بودن سرانه پارک‌ها در شهر تهران و توزیع نابرابر آن‌ها، ایجاد پارک‌های کوچک‌تر به‌ویژه در مناطق شمال غرب و جنوب غرب شهر را برای بهبود کیفیت زندگی ساکنان آن می‌طلبد.

*استاد پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزله

۲۳۳۲۳۳

برای دسترسی سریع به تازه‌ترین اخبار و تحلیل‌ رویدادهای ایران و جهان اپلیکیشن خبرآنلاین را نصب کنید. کد خبر 1902369

دیگر خبرها

  • مقام سابق آمریکایی: فرانسه اولین نظامیان خود را به اوکراین فرستاده است
  • استقرار اتوبوس‌های زندان در محوطه دانشگاه کلمبیا
  • مرد سال آسیا: شادی مردم ایران برایم از همه چیز مهم‌تر بود
  • باکتری‌ها برای ما رشته سیم رسانا می‌سازند
  • ستاره تیم ملی: نه قرمز و نه آبی، من طرفدار تراکتور هستم!
  • حجاج استان سمنان برای نیازمندان خانه می‌سازند
  • ستاره تیم ملی: نه قرمز و نه آبی، من طرفدار تراکتورسازی هستم
  • ملی‌پوش ایران در جایی حساس‌تر از فینال آسیا(عکس)
  • «وعده صادق» نتیجه صبر و استقامت است
  • مسجد و فرهنگسرا را چرا داخل پارک می‌سازند؟/ تهران خشک به بوستان نیاز دارد